Home Review Sense Review : Danny Collins

Sense Review : Danny Collins [B-]

0 539

แดนนี่ คอลลินส์ คือการนำเรื่องจริงเพียงบางส่วนมาสร้างเป็นภาพยนตร์เท่านั้น โดยตัวเองของเรื่องไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงๆ เรื่องราวของมันเกี่ยวกับช่วงหลังของ แดนนี่ คอลลินส์ ร็อค สตาร์รุ่นใหญ่ที่มาถึงจุดขีดสุดของตัวเอง เขาไม่ได้แต่งเพลงเองมาหลายปี ได้แต่ใช้ชีวิตกับการออกทัวร์ไปตามที่ต่างๆและร้องเพลงเดิมๆซ้ำๆไปมา จนกระทั่งวันเกิดของเขาผู้จัดการส่วนตัวได้ให้ของขวัญอันล้ำค่านั่นก็คือจดหมายของ จอห์น แลนนอน แห่งคณะเดอะบีเทิ้ลส์ ที่เขียนถึง คอลลินส์ในปี 1971 โดยที่เขาไม่มีวันได้อ่านหรือรับรู้ถึงมันมาก่อนเลย และ เมื่อเขาได้อ่านมันเขาก็มีประกายบางอย่างผุดขึ้นจากข้างในและพร้อมที่จะทำบางสิ่งเพื่อเป็นการไถ่โทษตัวเองนั่นคือการได้พบลูกชายของเขาที่เขาไม่ได้พบหน้ามาหลายปี

ยอมรับว่าตัวหนังสนุกเกินคาดกว่าที่คิดหลังจากที่ได้ชมตัวอย่างไป แม้จะสัมผัสได้ถึงความตลกขบขันของมัน ด้วยการที่ชินไปกับว่าหนังที่สร้างขึ้นจากตัวบุคคลนั้นส่วนใหญ่จะออกไปแนวทางที่ซีเรียสจริงจังเสียมากกว่า แต่สำหรับเรื่อง แดนนี่ คอลลินส์นี้กับใช้เพียงแค่เศษเสี้ยวส่วนหนึ่งของเรื่องราวมาสร้างเป็นภาพยนตร์ขึ้นมาโดยแต่งตัวละคร แดนนี่ คอลลินส์ ขึ้นมา และเล่าในแบบหนังฟีลกู๊ดทั่วไปที่มีทั้งเรื่องความสนุกสนาน ความซาบซึ้ง จนสร้างรอยยิ้มให้กับคนดูได้แม้ว่าหนังจะจบไปแล้วก็ตาม

อีกส่วนที่ชอบนั่นคือการที่ตัวหนังนั้นใช้เพลงของ จอห์น แลนนอน คัดสรรมาประกอบหนังทั้งเรื่อง มันช่วยให้ตัวหรังขับเคลื่อนออกไปได้อย่างเพลินเพลินและอาจจจะช่วยให้คนที่ชอบใน จอห์น แลนนอน อยู่แล้วอินมากยิ่งขึ้น เพราะโดยส่วนตัวผมเองก็ฟังเพลงจากวงนี้มาไม่เยอะ และ อาจจะไม่ได้เป็นถึงขนาดคลั้งไคล้อะไรมาก เพราะส่วนใหญ่ยุคนี้ผมเองก็จะฟังพวกเพลงสากลที่เป็นที่นิยมตามภาษาวัยรุ่นเสียมากกว่าอย่าง Maroon 5 หรือ Katy Perry เป็นต้น แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบฟังเพลงเก่าๆพวกนี้ เพราะมันมีความเป็นตำนานของมันผ่านมายุคสมัยจนเป็นที่รู้จักกันอย่างขว้างขวาง

นอกจากจะเป็นเรื่องการพยายามสร้างแรงบัลดาลใจให้ตัวเองแล้ว ก็ยังมีเรื่องครอบครัว การรับผิดชอบ การยอมรับ และ การให้อภัย จากเหตุการณ์ที่พ่อเขาเองไม่ได้พบหน้าลูกตัวเองมาหลายปีจนเขาเองมีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก มีภรรยาที่ดีที่สุดในชีวิตเขา แต่ในสมัยเด็กเองนั้นเขาเองก็ไม่ได้พบหน้าพ่อตัวเองเป็นๆซักครั้งเลยนอกจากหน้าจอทีวี และ แม่เขาเองก็ยัดเยียดความเกลียดชังในตัวพ่อให้เขามาตลอด ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะเป็นพ่อที่ดีให้ลูกตัวเอง และ หลานของเขา ไม่ว่าจะเรื่องเงินทอง ค่าเลี้ยงดู โรงเรียนที่ดี และ การรักษาโรค เพื่อเป็นการไถ่โทษตัวเองที่ปล่อยให้เขาเผชิญโลกสามัญชนอันโหดร้ายมาตลอด

ในส่วนที่ไม่ชอบเพราะอาจจะเป็นหนังฟีลกู๊ด ก็ตรงเป็นเรื่องปัญหาในหลายๆสิ่งมันสามารถผ่านฉลุยไปอย่างง่ายดายซะงั้น พ่อลูกที่ไม่เคยพบกันสามารถเข้ากันได้อย่างรวดเร็วแม้ว่าตัวลูกเองนั้นจะปฏิเสธเขามาตลอด แต่ถ้ามองอีกนัยก็อาจจะเป็นสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดนั่นคือการที่ได้พบพ่อตัวเอง แม้ว่าช่วงหนึ่งเขาอาจจะส่งเงินผ่านเช็คมาเขาก็ได้ปฏิเสธมันไปเพราะสิ่งที่เขาต้องการคือการที่ได้พบเขามากกว่าเงินที่เขาส่งมาก็ได้ แต่บางทีก็รู้สึกว่ามันรวดเร็วเกินไปในเรื่องของความเกลียดชังที่สระสมมายาวนาน แต่เพราะด้วยที่หนังมันดูไง มีเพลงฟังเพลินๆก็ช่วยให้เราเพลิดเพลินจนมองข้ามจุดนี้อย่างง่ายดาย ภาพรวมจริงเป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่งแต่อาจจะไม่ได้มากมายตามความรู้สึก แต่เชื่อว่าสร้างรอยยิ้มและความประทับใจแน่นอน

Danny Collins
เก๋ามาก ป่วนมาก ซึ้งมาก 9 กรกฎาคม 2015 ในโรงภาพยนตร์