Home Review นั่งติดผี The Shock on Stage

[Sense Review] นั่งติดผี The Shock on Stage

0 1482

ครั้งแรกของการขึ้นมาโลดแล่นในรูปแบบละครเวทีของ The Shock

ครั้งแรกของ 3 เรื่องเล่าที่ The Shock การันตีว่า “น่ากลัวที่สุด”

                อย่างแรกเลย เป็นอย่างที่คำเตือนในใบประกาศว่าไว้จริงๆ “ละครเรื่องนี้ไม่เหมาะกับคนขวัญอ่อน และผู้ป่วยโรคหัวใจ” เพราะผีจะโผล่มาอย่างใกล้ชิดกับคนดูแบบมากถึงมากที่สุด จนทำให้ตกใจอยู่เป็นพักๆ ตลอดการชมละคร สมชื่อ “นั่งติดผี” จริงๆ

โดยเนื้อหาละครจะมีทั้งหมด 3 ตอนด้วยกัน ดำเนินเรื่องสลับเหล่าพิธีกรทั้ง 5 จาก The Shock ที่มาทำการ Talk Show สลับกันไป และระหว่าง Talk Show ก็จะมีอะไรโผล่มาให้ผู้ชมตกใจเป็นพักๆ ซึ่งในส่วนนี้ นับว่าเป็นโอกาสดีมากๆ ที่จะทำให้แฟนๆ รายการ The Shock ได้พบกับเหล่าพิธีกรขวัญใจนักฟังเรื่องราวสยองขวัญอย่างใกล้ชิด

แต่ถึงอย่างนั้น ระยะเวลาการแสดงละคร 3 ตอนหลัก กับ Talk Show ของ 5 พิธีกรนั้น เฉลี่ยน้ำหนักออกมาได้ประมาณ 50/50 ซึ่งอาจจะไม่เต็มอิ่มสำหรับบางคนที่ต้องการจะมารับชมการแสดงละครเวทีโดยเฉพาะ รวมไปถึงในส่วนของเนื้อหาเอง ที่ยอมรับว่าเล่าออกมาได้สนุกจริง แต่ความน่ากลัวของแต่ละตอนกลับถูกคานน้ำหนักไว้ด้วยความบันเทิงแบบที่ว่า “มันต้องมีตลกบ้าง มันถึงจะครบรส” ทำให้ในแต่ละตอน ความตลกและน่ากลัวก็ถูกเฉลี่ยออกไปอีกเป็น สยอง 50 ตลก 50 ซึ่งส่วนตัวแล้ว พอมีความตลกเข้ามาสอดแทรกมากขนาดนี้ แป้กบ้าง ฮาจริงบ้าง (ส่วนใหญ่ฮาจริง) มันทำให้ความน่ากลัวนั้นไปถึงจุดพีคเท่าที่ควร ยกเว้นตอนที่ 3 ที่ทำการ Back to Basic ด้วยการนำ “ผีนาฏศิลป์” มาเป็นแกนของความสยองในตอนนี้ บวกกับจังหวะในการเล่นกับแสงสีเสียง จังหวะผีโผล่ และบรรยากาศเก่าๆ ที่ต้องมาคู่กับผีนาฏศิลป์เป็นทุนเดิม ยิ่งทำให้สถานการณ์ในเรื่องชวนตึงเครียด และยากที่จะตลกออก ซึ่งต้องยอมรับว่า ตอนที่ 3 นี่แหละ สมชื่อ “1 ในเรื่องที่สยองที่สุด” แล้ว

แต่ในส่วนของการแสดงที่หลายๆ คนอาจจะมองว่าเข้าข่าย “แอ็คติ้งโอเวอร์” นั้น กลับไม่รู้สึกติดขัดกับตรงนี้เลย เพราะมันเป็นเรื่องปกติของการแสดงละครเวทีที่ใช้คนแสดงจริงๆ ซึ่งจุดที่ทำการแสดงก็ห่างไกลสายตาของผู้ชมในแถวหลัง จึงต้องขับเคลื่อนการแสดงให้ออกมาเด่นชัดกว่าการแสดงแบบภาพยนตร์ที่ฉายบนจอใหญ่ ทุกคนเห็นได้ชัด เพราะฉะนั้น ท่าทางของนักแสดงในแต่ละแอ็คชั่น อาจจะออกมาเยอะคล้ายกับตัวการ์ตูนของดิสนีย์ ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติ